B. siedziała po turecku na podłodze, co jakiś czas wzdychając ciężko i przerzucając bez przekonania kartki kolejnych książek. Miała na sobie zwiewne kolorowe spodnie, okulary przeciwsłoneczne i całą kolekcję wakacyjnych plecionych bransoletek na nadgarstku. Innymi słowy B. całą swoją postawą i ubiorem manifestowała wyraźnie, że zdecydowanie bardziej wolałaby siedzieć teraz po turecku gdzieś na otwartej przestrzeni - sącząc piwo, śmiejąc się ze znajomymi i potrząsając kolorowymi bransoletkami na nadgarstku.
H. przyjęła postawę mniej buntowniczą i metodą małych kroczków, rozdzielonych częstymi przerwami na łyk soku/ kontrolną wizytę na facebooku/ szybkie selfie/ zmianę pozycji z siedzącej na leżącą, brnęła uparcie do przodu w swojej intepretacji międzykulturowych negocjacji w biznesie.
Nadciągała burza. Chmury wisiały nisko nad miastem, powietrze gęstniało, a kolejne podmuchy wiatru trochę orzeźwiały atmosferę w tym naukowym letargu.
Złapałam się na tym, że zamiast zastanawiać się nad odpowiedzią na kolejne z serii 1500 pytań z zakresu onkologii, od dłuższej chwili zastanawiam się, co ja tu właściwie robię. Z tą zmasakrowaną kolorowymi pisakami książką na kolanach. W sterylnym boksie bibliotecznym, przed monitorem buczącego komputera. I kiedy właściwie ostatni raz poddałam pod wątpliwość zasadność i przydatność tego, co robię? Kiedy ostatni raz stanęłam z boku i przyjrzałam się krytycznie swojej rutynie, zmodyfikowałam ją w odniesieniu do jakiegoś szerszego spektrum oczekiwań i planów na przyszłość?
Wracałyśmy z H. do domu. Burza wciąż nie nadeszła. A może przeszła gdzieś bokiem i nawet tego nie zauważyłyśmy? Opowiedziała mi o swoich maskach, karmieniu swoich pragnień - każdego po trochu i poszukiwaniu własnej ścieżki - takiej na której będzie chciała zostać na dłużej. Może na zawsze. Ja opowiedziałam jej o moim upartym i systematycznym dążeniu do pozostania na swojej, dawno wyznaczonej ścieżce. Nam obu przydało się chyba trochę dystansu i kontrastu. Świeże spojrzenie. Jak powietrze po burzy, która nie nadeszła. A może po prostu jej nie zauważyłyśmy.
H. przyjęła postawę mniej buntowniczą i metodą małych kroczków, rozdzielonych częstymi przerwami na łyk soku/ kontrolną wizytę na facebooku/ szybkie selfie/ zmianę pozycji z siedzącej na leżącą, brnęła uparcie do przodu w swojej intepretacji międzykulturowych negocjacji w biznesie.
Nadciągała burza. Chmury wisiały nisko nad miastem, powietrze gęstniało, a kolejne podmuchy wiatru trochę orzeźwiały atmosferę w tym naukowym letargu.
Złapałam się na tym, że zamiast zastanawiać się nad odpowiedzią na kolejne z serii 1500 pytań z zakresu onkologii, od dłuższej chwili zastanawiam się, co ja tu właściwie robię. Z tą zmasakrowaną kolorowymi pisakami książką na kolanach. W sterylnym boksie bibliotecznym, przed monitorem buczącego komputera. I kiedy właściwie ostatni raz poddałam pod wątpliwość zasadność i przydatność tego, co robię? Kiedy ostatni raz stanęłam z boku i przyjrzałam się krytycznie swojej rutynie, zmodyfikowałam ją w odniesieniu do jakiegoś szerszego spektrum oczekiwań i planów na przyszłość?
Wracałyśmy z H. do domu. Burza wciąż nie nadeszła. A może przeszła gdzieś bokiem i nawet tego nie zauważyłyśmy? Opowiedziała mi o swoich maskach, karmieniu swoich pragnień - każdego po trochu i poszukiwaniu własnej ścieżki - takiej na której będzie chciała zostać na dłużej. Może na zawsze. Ja opowiedziałam jej o moim upartym i systematycznym dążeniu do pozostania na swojej, dawno wyznaczonej ścieżce. Nam obu przydało się chyba trochę dystansu i kontrastu. Świeże spojrzenie. Jak powietrze po burzy, która nie nadeszła. A może po prostu jej nie zauważyłyśmy.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz