Bo w tym cały jest ambaras żeby dwoje chciało na raz

Żeby dwoje chciało na raz. Ja chcę. I Ty chcesz. Ja chcę inaczej. Ty chcesz inaczej. Chcemy. I dalej nie działa. Jak bardzo mam zrezygnować z bycia sobą, żeby działało? I czy dasz mi gwarancję, że wtedy będzie działać bez zarzutu? Czy będę szczęśliwa, że działa? Czy jeszcze wtedy... będę?

Please connect the brain back!

"No weź się ogarnij" - H. kucnęła obok i z niesmakiem obserwuje, jak mylę przyciski na skanerze. Notatki zostały wydrukowane... miałam je zeskanować. W ciągu ostatnich kilkunastu dni coś wyżarło mi połowę mózgu. Zapomniałam odebrać dziewczyny z przystanku, zapomniałam fartucha i książek z szatni, zapomniałam portfela do sklepu, telefonu na zajęcia, zamknąć drzwi od domu, zapomniałam, że kluczyki do samochodu jednak przydają się w samochodzie i może nie powinnam chować ich do torebki... może powinnam zacząć chodzić z karteczką na szyi - z nazwiskiem, adresem, telefonem do mamy w razie, jakby ktoś znalazł mnie gdzieś... zapomnianą już na dobre. Przemęczenie? Stres? Pitu pitu. Nie bardziej niż zwykle. Jak wytłumaczyć utratę dawno wypracowanych, podświadomych odruchów: włączania świateł w samochodzie, zamykania drzwi na klucz? Jak uzasadnić nagły początek i gwałtowny przebieg? Kochany Mikołaju, na święta chcę z powrotem mój mózg - poukładany, ogarnięty, sprawny i wypoczęty. 

Please connect the charger

Snuję się po spożywczym z pesymistyczną myślą w głowie: nie będę nigdy perfekcyjną panią domu - z pomysłem na wartościowy, smaczny obiad 7 dni w tygodniu, 365 dni w roku. Wczoraj były lasagne, wcześniej kurczak, a jeszcze wcześniej zapiekanka. I ryż. I zupa. Ukłon, dziękuję, repertuar wyczerpany. Ciekawe jak długo można żywić się pizzą i kanapkami.

A mój miś na miód w uchu. I pewnie ma tam pszczoły.

Wychodząc rano, odsłoniłam rolety. Dopiero weszłam, i już muszę zasłonić je z powrotem. Ktokolwiek podbiera moją porcję światła i dnia, proszony jest o jej natychmiastowe zwrócenie!
Pakuję prezenty w przerwach między dermatologią a farmakologią. Słucham "Last Christmas" w drodze na zajęcia. Dzieci kichają i smarkają na mnie, kiedy bandażuje łapki ich chorym misiom. Ilekroć schodzę wieczorem do piwnicy, podchodzę do stojącej w kącie deski snowboardowej. Podnoszę, oglądam, odstawiam z powrotem. Codziennie rano z niepokojem spoglądam na jezdnię przez okno w sypialni. Uff... jeszcze nas nie zasypało. Mogę jechać spokojnie. Codziennie wieczorem pytam Cię, co przyniesie mi 6. grudnia święty Mikołaj. Codziennie zasypiam, zastanawiając się, co może być "większe od Myszy, bardzo użyteczne, częściowo plastikowe"...