Wach. Wahr? Wahn?

9 kg na moich rękach. I ogromne błękitne, nieufne oczy. Uśmiech, na który trzeba sobie zasłużyć.
"Przyzwyczajaj się".

***

- Panie doktorze, to jak to jest z tymi lekami? Jaka jest standardowa dawka? I do ilu można ją zwiększyć?
- Kolego, medycyna jest jak gotowanie zupy. Niby masz jakiś przepis, że trzeba dodać szczyptę soli. Więc dodajesz i próbujesz. I najwyżej dodajesz jeszcze trochę. A potem trochę pieprzu. A potem wpadasz na pomysł, żeby dodac coś jeszcze. I za którymś razem wyjdzie ci idealna zupa.

***

"Zapiszę sobie tą datę w kalendarzu. 23.05.2014 o godzinie 12:37 siedziałem z tobą w kawiarni i rozmawialiśmy, a potem poszlismy uczyć się do biblioteki". Za 5 lat dokładnie 23.05.2019 o tej samej godzinie zadzwonie do ciebie, zapytam co teraz robisz i przypomnę ci co robiłaś wtedy."

"Bo wie pan, moja pierwsza żona była z Rosji, a drugą poznałem na deptaku - przyjechała tutaj z Havany. Widzi pan podobieństwo? Sytuacji politycznej, historii? Wie pan, ja dużo podróżuję, moje życie składa się z punktów, które w pewien sposób łączą się ze sobą. Ja tworzę sieć. Taki trochę facebook, wie pan."

***

Wiesz, lubię te moje prywatne koncerty, twój podkład muzyczny do moich notatek i książek porozkładanych po całym biurku. Lubię tak zasypiać. Może kiedyś Ci to powiem. Może kiedyś się nauczę.

Z gitarą w tle

Kupiłam sobie męskie spodenki do biegania. Bo były tańsze niż damskie. I miały śliczny, dziewczęcy, różowy kolor. I króciutki, dziewczęcy krój. Tylko jakby trochę za dużo materiału z przodu - w sumie nie wiem po co.

Quo vadis Mundi?

O gołębiu, który miał w życiu dużo szczęścia

Nie wiem, czy kiedykolwiek zrozumiem, dlaczego akurat drzwi i ściany publicznych toalet są miejscem uwieczniania tak wielu miłosnych wyznań i deklaracji. Nie wiem, czy chcę, by kogokolwiek kiedykolwiek naszła myśl, że mnie kocha, właśnie podczas wizyty w publicznej toalecie - myśl tak silna i nieodparta, że aż wymagająca uwiecznienia jej na ścianie bądź drzwiach przy pomocy markera/ scyzoryku.

Nie wiem też, dlaczego akurat dziecięcy plac zabaw i dwie huśtawki stały się najlepszym miejscem na nasze poważne rozmowy - o życiu, przyjaźni, odnajdywaniu wewnętrznej siły i poznawaniu samego siebie.

To się chyba nazywa paradoksem. Albo antynomią. A może już paralogizmem?

Najlepszym przykładem z dzisiejszego poranka jest pan płynący łódką tył na przód i wiosłujący przy tym złą stroną wioseł. Widocznie tak mu było wygodniej, bo pływał nam przed nosem dobrą godzinę. Paradoksy. Nie zrozumiem, ale czasem po prostu ułatwiają życie.

Kolega z pracy

- Uśmiechnij się. Ale nie w ten sposób! Zawsze uśmiechasz się do zdjęć tak, jakbyś była zawstydzona, że się uśmiechasz. Tak też nie! Teraz masz minę pod tytułem: "długo jeszcze muszę się uśmiechać, to boli?".
Co poradzę? Nie przepadam za zdjęciami. Mam swoje własne sposoby zatrzymywania i kolekcjonowania wspomnień. Ty szukasz aparatem zieleni w moich oczach, ja szukam przymiotników trafnie opisujących świat wokół. Układam zdania, hasła, nazywam i nadaję tytuły, dzielę na rozdziały:

Ciemny, przemoczony, wietrzny Dortmund nocą. Cisza i pustka wokół mnie, kłębowisko myśli i emocji we mnie. I pijaczek, który kłaniał mi się nisko przez szybę. I duży zegar, który strasznie wolno odmierzał czas.
Kawa, którą wylałam sobie w całości na spodnie i rękę - nie zdążyłam jej nawet wcześniej spróbować.
"Wyglądasz jak duch" i "jak się masz, kochanie?"
Rozmowy dorosłych i gry... nie dla dzieci. Mięciutki pluszowy kot i kubek, w którym właśnie stygnie mi kawa. I książeczka o Zuzi, która rysuje obrazek.
Włosy poklejone lodami i kolejny beznadziejny film.
Pierogi z keczupem - profanacja! I zgubiona w lesie karta, za którą biegaliśmy w deszczu.
A potem twoja czarna koszula i białe skarpetki. I mój czarny but, który zgubiłam gdzieś po drodze do domu. Prawie jak w "Kopciuszku". Tylko dobrej wróżki i wspólnego tańca zabrakło. No i pantofelek też się nie znalazł.
Z. z kawałkiem zamrożonej kiełbasy przy łuku brwiowym i tosty o czwartej nad ranem, które najpierw lądowały po kolei na podłodze, a potem dopiero na talerzu.
Lodowe spaghetti w przeszklonej kawiarni w czasie ulewy, setka zdjęć i film o stulatku w malutkiej, klimatycznej sali kinowej.
Noc na podłodze i autobus, który przepadł. "Düsseldorf airport" i "Don't cry E.".
Wracałam zatłoczonym pociągiem do domu i miałam wrażenie, że zaraz utoniemy w tej ulewie za oknem. Wiatr zepsuł mi parasol, potargał włosy, deszcz przemoczył papierową torbę, w której niosłam letnią, plażową sukienkę - o ironio!
Ot, kolejny rozdział wspomnień, moja prywatna mapa myśli. Pamięciowe "snapshots" i "selfies". Zlajkujesz? 

DJ Akwarium

Najlepszy komplement, jaki kiedykolwiek usłyszałam:

"Wiesz, czasem czuję się jak taki mały robot - który pracuje, pracuje i po pewnym czasie kończą mu się siły. I wtedy ty jesteś... nie obraź się za określenie...takim moim akumulatorem. Zawsze mówisz coś takiego, co daje mi z powrotem energię i motywację." 

2 dni

Znalazłam Z. siedzącą samą w kuchni, nad nadgryzioną kanapką z serem, z miną zbitego psa i z telefonem przy uchu. Nawet na mnie nie spojrzała, ze wzrokiem wbitym w kanapkę wyszeptała tylko parę pełnych żalu słów do telefonu. Nie musiałam nawet pytać, kto jest po drugiej stronie. W tej deszczowej, mokrej, szarej kuchennej scenerii wyglądała naprawdę przygnębiająco. Postawiłam jej kilka truskawek koło nadgryzionej kanapki i wróciłam z powrotem do pokoju. 

Tęsknota to takie podłe, zdradliwe i niewdzięczne stworzenie. Bardzo szybko przeradza się w rozgoryczenie i żal. Niby nic wielkiego. Żadnych poważnych, konkretnych dolegliwości. Konkretne dolegliwości są lepsze - jak wiadomo gdzie boli to z reguły wiadomo co z tym zrobić. Gorzej, gdy mamy do czynienia z bliżej nieokreślonym, przewlekłym choć niezbyt nasilonym uczuciem dyskomfortu. Ani to właściwie opisać, ani zdiagnozować, ani wyleczyć. Nic nie boli, ale coś przeszkadza. Niby wszystko w porządku, ale czegoś brakuje. A my przyzwyczailiśmy się przecież, że nawet problem łamliwych paznokci można rozwiązać, połykając magiczną tabletkę.  Niewłaściwie potraktowana tęsknota zaczyna więc produkować złe emocje, skutkuje utratą nastroju i depresją. Błędne koło mające swój początek gdzieś nad nadgryzioną kanapką z serem. 

I tak sobie myślę, że jedynym sposobem jest potraktować tęsknotę nie względem teraźniejszości, ale przeszłości i przyszłości. Nie skupiać się na dolegliwościach. Ale na przyczynach. Bo skoro tęsknota pojawiła się teraz, to znaczy, że w przeszłości wydarzyło się coś pozytywnego, za czym teraz tęsknimy. I że w przyszłości pewnie znów wydarzy się coś dobrego, tęsknota nie trwa przecież wiecznie. Wiadomo, łatwo powiedzieć, trudniej zrobić. Mam tylko nadzieję, że te truskawki koło kanapki z serem natchną Z. do podobnych przemyśleń. Tym bardziej, że za oknem znowu świeci już słońce. 

Puppa

Wróćmy więc do punktu wyjścia: Jestem introwertykiem. Oddaję energię. A w ramach bycia "ecofriendly", odnalazłam dzisiaj nowe, potężne, przyjazne dla środowiska i 100% odnawialne źródło tej mojej wewnętrznej energii. Ktoś kiedyś był na tyle sprytny i przyszłościowy, że wyposażył mnie w dodatkowy, bardzo nowoczesny akumulator. A ja... jak to ja - zgubiłam gdzieś instrukcję, pewnie nawet do niej nie zajrzałam, nie cierpię czytać instrukcji. I jakoś radziłam sobie przez tyle lat, używając tylko kilku podstawowych funkci, bojąc się wypróbować tych bardziej zaawansowanych.  Aż do dzisiaj nie miałam pojęcia o moich możliwościach tak łatwego i szybkiego wytwarzania i magazynowania ogromnych pokładów energii. Energii cieplnej. Elektrostatyka i elektrodynamika zawsze były dla mnie czarną magią. Z termodynamiki jeszcze co nieco rozumiałam. Więc niech będzie cieplna. Mam nadzieję, że uda mi się poradzić sobie z jej właściwym magazynowaniem i rozdysponowaniem. W razie problemów, bądź proszę gdzieś w zasięgu ręki. Lepiej niż ja znasz się na elektrotechnice, bateriach, akumulatorach i energii.