A Ty w jakim języku śnisz?

Minął miesiąc studiów - i jak dotąd chyba najbardziej brakuje mi tych naukowych posiadówek z M. - hektolitrów kawy, burz mózgów, wzajemnego pilnowania się przed wchodzeniem na fejsa, szybkich przerw na przesłuchanie nowej piosenki i  grafiku pt:"nie ma opcji, nie wyrobimy się".
Znalazłam pokój do nauki - mały, obskurny, przeszklony od strony ulicy. Cztery stoły, pięć osób, wifi i kompletna cisza. Przechodnie obserwują nas jak wystawę sklepową. Przynajmniej widok uczących się osób trochę bardziej motywuje mnie do zabrania się do roboty. I do kuchni też za daleko. Trzeba siedzieć na dupie.
Za oknem szaleje więc burza, chmury przewalają się po niebie, kolejne podmuchy wiatru zmieniają kierunek deszczu, który tłucze o naszą "sklepową wystawę", a ja siedzę ze słownikiem i kawą podgrzewaną na zasilaczu do laptopa nad "Reanimation im Kindesalter". Chłopcy wracają pomału ze stadionu - wygraliśmy! Pukają w szybę, zdziwieni, że ktoś uczy się tutaj w niedzielny wieczór. "a no tak, medycyna!" Jedna przerwa, druga przerwa, szybki przegląd wczorajszej imprezy przy fajce i resztkach wieczornej burzy. I nie ma nikogo, kto zagoniłby mnie z powrotem do nauki.